Yüzleşme

Yüzleşme  

Çözemediğim kavramlardan biri de zihin. 

Nasıl bir işlevi var? 

Zihinlerimize akan düşüncelerin kaynağı nedir? 

Birey olarak biz mi zihni besliyoruz, yoksa zihinde birikmiş düşünceler mi yaşamımızı etkiliyor, duygularımızı tetikliyor.  

Bazı geceler vardır... 

İnsan artık sevdiğini aramaz.  

Çünkü aramak, çoğu zaman birine ulaşma çabası değil, kendini susturma girişimidir. 

Dışarıya yönelen her çağrı, içeride büyüyen daha eski bir gürültüyü bastırmak içindir.  

O gürültü yükseldiğinde, en basit cümleler bile ağırlaşıyor, bir “iyi geceler” bile anlam değiştiriyor. 

İnsan ilişkilerinde kırılmalar genellikle büyük olaylarla başlamıyor. 

Çoğu zaman küçük bir bakış, gecikmiş bir cevap, yanlış anlaşılmış bir sessizlik…  

Ama bu küçük parçalar, zaten dolmuş bir zihnin içinde birer tetikleyiciye dönüşüyor. 

Asıl mesele olayın kendisi değil, o olaya yüklenen geçmiş birikim oluyor. 

En büyük paradoks da burada başlıyor... 

Sürekli iletişim halindeyiz ama giderek daha az temas kuruyoruz. 

Telefonlar elimizde, mesajlar anında iletiliyor, görüntüler saniyeler içinde ulaşıyor. 

Fakat bu hız, duygusal derinliği artırmıyor.  

Aksine yüzeyselliği büyütüyor. 

Çünkü iletişim ile anlama kapasitesi aynı hızla gelişmiyor. 

Bu sebeple insanlar çoğu zaman karşısındakine değil, kendi zihninde kurduğu versiyona tepki veriyor. 

Bir söz, söylendiği haliyle değil, kişinin iç dünyasında yankılandığı haliyle büyüyor. 

O yankı da çoğu zaman geçmişten geliyor... 

Eski ilişkilerden, eski kırılmalardan, eski terk edilişlerden. 

İnsan zihni, çözümlenmemiş duyguları arşivliyor. 

Ama bu arşiv düzenli bir dosya sistemi gibi çalışmıyor.  

Daha çok, yanlış etiketlenmiş ve üst üste yığılmış anılar yığını gibi! 

Bugünün küçük bir olayı, yıllar önceki bir duyguyu açabiliyor. 

Çoğu zaman bunun farkında bile olmuyoruz. 

Bu noktada öfke, sandığımız gibi anlık bir patlama değil, gecikmiş bir taşma olabiliyor. 

Birikmiş şeylerin yüzeye çıkma biçimi esasen. 

Asıl yöneldiği kişi çoğu zaman gerçek hedef olmuyor. 

Sadece o an orada bulunan kişi konumunda bulunuyor. 

İlişkilerdeki en zor yanılsama da bu olsa gerek. 

İnsanlar birbirine tepki verdiklerini sanıyorken, aslında kendi iç çatışmalarını dışarı taşırıyor. 

Bu sebeple tartışmalar çoğu zaman konu hakkında değil, geçmiş hakkında oluyor. 

Bugün konuşuluyor gibi görünüyor, ama aslında dünün yükü taşınıyor. 

Bir diğer önemli mesele de kontrol ihtiyacı... 

İnsan, belirsizlik karşısında rahat edemiyor. 

Sevdiği şeyi kaybetme ihtimali arttıkça, tutma arzusu da artıyor. 

Bu tutma isteği zamanla bir sahiplenmeye, sahiplenme de bir baskıya dönüşebiliyor. 

İronik olan da bu durum... 

İnsan yitirmemek isterken, çoğu zaman kaybetmeyi hızlandırıyor. 

Çünkü ilişki dediğimiz şey canlı... 

Nefes alıyor, değişiyor, dönüşüyor. 

Onu sabitlemeye çalıştıkça, doğasına müdahale ediyoruz. 

Her müdahale, bir gerilim üretiyor. 

Bütün bunların içinde en sessiz ama en belirleyici olan şey ise korku... 

Terk edilme korkusu, değersiz hissetme korkusu, görünmez olma korkusu… 

Bu korkular açıkça konuşulmadığında, davranışlara sızıyor. 

Şüpheye, kontrol etmeye, test etmeye, geri çekilmeye dönüşüyor. 

Çoğu zaman fark etmiyoruz... 

Karşımızdaki insanla ilişki kurduğumuzu zannederken, aslında kendi korkumuzla pazarlık yapıyoruz! 

Bu nedenle bazı geceler “zor” gibi görünse de sadece görünmeyeni görünür hale getiriyor.  

Gün içinde bastırılan, ertelenen, üstü örtülen ne varsa, sessizlikte daha belirgin oluyor. 

Çünkü gece, insanın kendi zihniyle baş başa kaldığı en çıplak zaman. 

Sormamız gereken en önemli soru ise... 

Yaşanan şey gerçekten dışarıda mı oluyor, yoksa içeride uzun zamandır biriken bir şey mi artık taşma noktasına geldi? 

Bu soruya verilecek cevap, birçok ilişkiyi, birçok tartışmayı ve birçok kırılmayı farklı bir noktaya taşıyabilir. 

Çünkü bazen çözüm karşı tarafı değiştirmekte değil, kendi iç sesini duymayı öğrenmektedir. 

İnsan bunu öğrendiğinde, bazı geceler artık savaş alanı değil, sadece anlaşılmayı bekleyen bir iç dünya haline gelebilir. 

En güzel ve değerli olan da insanın kendisiyle yüzleşmesi.