Vatan ve Vatan Haini

Vatan ve Vatan Haini

Haluk Levent ve Ahbap Derneği’nin deprem yardımlarıyla ilgili ortaya atılan iddialar ve günlerdir süren tartışmalar kamuoyunun gündeminde önemli bir yer tutuyor.

Deprem döneminde çadır satışı nedeniyle yoğun eleştirilere hedef olan Kızılay’ın eski başkanı Kerem Kınık’ın da bu tartışmalara dahil olması, meseleyi yalnızca kişiler üzerinden değil, daha geniş bir çerçevede değerlendirmeyi gerekli kılıyor.

Çünkü bu tartışmalar aslında bizi daha büyük bir soruyla karşı karşıya bırakıyor...

Vatan nedir? 

Vatana ihanet nedir? 

Vatan sevgisi ile vatan adına konuşmak arasında nasıl bir fark vardır?

Bir ülkeyi ayakta tutan sadece sınırları değildir, o sınırların içinde yaşayan insanların birbirine duyduğu güvendir. Güven zayıfladığında vatan sadece bir coğrafyaya dönüşür.

Güçlendiğinde ise ortak bir geleceğe...

"Vatan"...

Sadece altı harften oluşan bir kelime.

Ama bazen milyonlarca insanı aynı bayrağın altında buluşturan, bazen de aynı insanları birbirinden uzaklaştıran güçlü bir kavram.

Türkiye'de son yıllarda en hızlı tüketilen kelimelerden biri...

Televizyon ekranlarında, siyaset meydanlarında, sosyal medyada ve gündelik tartışmalarda "vatan" adına konuşanların sayısı her geçen gün artıyor.

Ne var ki aynı hızla artan bir başka şey daha var...

Birbirini "vatan haini" ilan etme kolaycılığı.

Oysa bu kadar ağır bir ithamın, günlük siyasi tartışmaların malzemesi haline gelmesi, en çok da vatan fikrine zarar veriyor.

Çünkü vatan, herhangi bir siyasi görüşün mülkü değildir.

Ne bir partinin...

Ne bir ideolojinin...

Ne de bir zümrenin...

Vatan, doksan milyon insanın ortak evidir.

Bu topraklar, Malazgirt'ten Çanakkale'ye, Sakarya'dan İzmir'e kadar hayatını kaybeden insanlar tarafından büyük bedeller ödenerek kuruldu.

Bu tarih, bize tek bir gerçeği hatırlatıyor...

Vatan, ancak ortak fedakarlıkla ayakta kalabilir.

Namık Kemal, vatanı uğruna mücadele edilen bir ideal olarak gördü.

Mehmet Akif, bağımsızlığı bir milletin karakteri saydı.

Yahya Kemal, geleceği geçmişten koparmadan kurmanın önemini anlattı.

Ziya Gökalp, ortak kültürü milletin harcı olarak tarif etti.

Mustafa Kemal Atatürk ise bütün bu düşünceleri bir devlet projesine dönüştürdü...

Savaş meydanlarında kazanılan zaferi, eğitimle, bilimle, hukukla ve üretimle kalıcı hale getirmeye çalıştı.

Çünkü biliyordu ki yalnızca sınırlarını koruyan devletler değil, adaletini koruyan devletler güçlü kalabilirdi.

Bugün Türkiye'nin karşı karşıya bulunduğu sorunlar bize aynı gerçeği yeniden hatırlatıyor.

Ekonomik sıkıntılar...

Deprem gerçeği...

Orman yangınları...

Su kaynaklarının azalması...

Eğitimde kalite arayışı...

Beyin göçü...

Hukuka duyulan güvenin sarsılması...

Bütün bunlar artık milli güvenlik kadar önemli vatan meseleleridir.

Çünkü güçlü bir ülke sadece silahıyla değil, yetişmiş insanıyla, sağlam kurumlarıyla ve adalet duygusuyla ayakta kalabilir. 

Bugün bir öğretmenin sınıfta yetiştirdiği çocuk, yarının bilim insanı olur.

Bir çiftçinin toprağına sahip çıkması, ülkenin gıda güvenliğini sağlar.

Bir mühendisin dürüst hesapları, depremde hayat kurtarır.

Bir doktorun vicdanı, bir insanı yeniden hayata bağlar.

Bir hakimin tarafsızlığı, milyonların devlete olan güvenini güçlendirir.

Vatanseverlik tam da burada başlıyor.

Ne var ki biz, zaman zaman kavramları birbirine karıştırıyoruz.

Eleştiriyi ihanet sanıyoruz.

Muhalefeti düşmanlıkla karıştırıyoruz.

Farklı düşünmeyi sadakatsizlik olarak görüyoruz.

Oysa Cumhuriyet, farklı fikirlerin bir arada yaşayabilmesi üzerine kurulmuş büyük bir ortaklık projesidir.

Elbette eleştirinin de bir ahlakı olmalıdır.

Yıkmak için değil, yapmak için eleştirmek...

Kırmak için değil, onarmak için konuşmak...

Öfkeyle değil, sorumluluk duygusuyla itiraz etmek...

Gerçek vatanseverlik burada anlam kazanıyor.

İhanet ise çok daha farklı bir yerde duruyor.

Bir ülkenin bağımsızlığını hedef almak...

Teröre destek vermek...

Devletin güvenliğini bilinçli biçimde zedelemek...

Yabancı devletlerin ve şirketlerin çıkarlarını kendi milletinin menfaatinin önüne koymak...

İhanetin ölçüsü budur.

Bu kavramı farklı düşünen herkese yöneltmek ise hem adalet duygusunu hem de toplumsal vicdanı yaralıyor.

Bugün belki de yeniden şu soruyu sormanın zamanıdır...

Biz gerçekten vatanımızı mı seviyoruz?

Yoksa sadece kendi düşüncemizin bu vatana hakim olmasını mı istiyoruz?

Çünkü bu iki soru aynı değildir.

Yunus Emre, "Yaratılanı severim Yaradan'dan ötürü." derken insanı merkeze koymuştu.

Mevlana, ayrılığı değil, gönülleri birleştirmeyi öğütlemişti.

Atatürk ise vatan sevgisini tek bir cümlede özetlemişti...

"Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır."

Bütün tartışmaların sonunda dönüp geleceğimiz yer tam da burası...

Çünkü vatanı sevmek, en yüksek sesi çıkarmak değildir.

Vatanı sevmek...

Adil olmaktır.

Dürüst olmaktır.

Üretmektir.

Çalışmaktır.

Kul hakkı yememektir.

Bilime değer vermektir.

Doğayı korumaktır.

Çocuklara umut olabilmektir.

Gerektiğinde kendi çıkarından vazgeçip ortak geleceği tercih edebilmektir.

Çünkü insan, vatanı için ölerek kahraman olabilir.

Ama asıl büyük mücadele, vatanı yaşatarak ona layık olabilmektir.

Vatan, uğruna ölünerek değil, her gün yeniden inşa edilerek yaşatılır.

Bir öğretmenin sınıfında, bir hakimin vicdanında, bir askerin nöbetinde, bir çiftçinin toprağında, bir bilim insanının laboratuarında... 

Çünkü bir milleti geleceğe taşıyan şey, yalnızca geçmişin kahramanları değil, bugünün sorumluluk sahibi insanlarıdır.

Vatan, sloganlarla değil, vicdanla, emekle ve adaletle ayakta kalır.