Ünal Ersözlü ve ’’Böğürtlen Öpücüğü’’

Ünal Ersözlü ve ’’Böğürtlen Öpücüğü’’

Ünal Ersözlü ile 1989 yılında tanıştım. Ben Tansaş Genel Müdürlüğü’nde çalışıyordum, o ise Basın ve Halkla İlişkiler Müdürü olarak göreve başlamıştı. Dostluğumuz işte o günlerde başladı.

“Kalbi güzel kaç insan tanıyorsun?” diye sorsalar, her halde bir elin parmaklarını geçmez derim. Onlardan biri de Ünal abidir. O günden bugüne her gün olmasa da görüşür, zaman zaman mesajlaşırız. Böyle kalbi güzel bir insanla yıllar önce tanışmış olmak ve dostluğumuzu bugüne taşıyabilmek benim için büyük bir şans.

Ünal abi; gazeteci, yazar, şair… Ama en çok da mütevazı ve alçakgönüllü kişiliğiyle tanınır.

Geçtiğimiz hafta sonu, son kitabı ''Böğürtlen Öpücüğü'' için Yakın Kitabevi’nde düzenlenen imza günündeydim. Diğer dostları gibi ben de orada yerimi aldım. Tek bir şiirden oluşan bir kitap… İlk duyduğumda “Nasıl yazılmış olabilir?” diye düşündüm. Çünkü tek şiirden oluşan bir kitabı kaleme almak kolay değildir.

Kitap 183 sayfa, 77 bölüm ve yüzlerce dörtlükten oluşuyor. Üstelik içinde fotoğraflar da var; Ergun Hıçyılmaz’ın arşivinden kareler… Şiir kitaplarında fotoğraf görmeye alışık değiliz. Bu yönüyle de okura farklı bir deneyim sunuyor.

Kitabı okurken aşkı, sevgiyi, özlemi ve ilahi aşkı her zerresine kadar hissediyorsunuz. En azından ben öyle hissettim. Satırlar arasında yalnızca duygular değil, coğrafyalar da dolaşıyor; adeta dünyayı küçük bir turla geziyorsunuz.

Kitabın girişinde Romalı şair Vergilius’un Bucolica adlı eserinden şu söz yer alıyor:

“Omnia vincit amor: et nos cedamus amori.”

(Aşk her şeyi yener; biz de aşka teslim olalım.)

Böylesine cesur bir şiir kitabını herkes yazamaz. Çünkü yüzlerce dörtlükten oluşan tek bir şiirde tekrar etmeden ilerlemek ciddi bir ustalık ister. Ünal abi aşkı, sevgiyi ve özlemi öylesine duru ve güçlü anlatmış ki, bana göre on ikinci kitabı adeta bir efsane olmuş.

Uzun alıntılar yapmak istemem; ancak kitaptan küçük bir dörtlüğü paylaşmadan da geçemeyeceğim:

“Senden uzak kalınca kışlar uçuyor kalbime Hera,

Güney Afrika gibi ıssız bir New York akşamında.

Ben İzmir’in evladı,

Şehrimden çok özlüyorum seni…”

Kalemin daim olsun Ünal abi.

Sağlıcakla kalın.