O SICAK TAHTA EV

O SICAK TAHTA EV

Ben tahta bir evde büyüdüm ama sıcacık bir evdi bizim evimiz.

Duvarları tahtaydı belki ama içi sevgi doluydu.

Annem vardı o evde, iki ablam, bir abim ve ben. Beş kişilik bir dünyaydık biz sanki. Küçücük bir evin kocaman yüreğinde yaşardık o sıcacık tahta evde.

Babam çok genç ölmüş, ben onu hiç tanımadım. Bir fotoğrafı kadar uzak, bir hatıra kadar eksikti hayatımda. Bilmiyorum babamı, hiçbir anım yok onunla. Elimi tuttu mu, başımı okşadı mı? Oğlum dedi mi mesela, hiç bilmiyorum.

Ama annem vardı.

Okuma yazma bilmezdi ama hayatı çok iyi bilirdi. Bize hep şunu anlatırdı: “Okuyun çocuklar, okuyun. Ben okuyamadım, siz okuyun.”

Elinden ne geliyorsa yaptı bizim için. Yoklukların içinden umut çıkardı, yoksulluğun içinden geleceğimizi kurdu.

O tahta evde çok güzel günlerimiz oldu. Bazen ekmeğimiz azdı, bazen soframız sessizdi. Bazen üzüldük, bazen kahrolduk. Ama çoğu zaman birbirimize sarılıp güldük.

Çünkü bizim zenginliğimiz evimizin duvarlarında değildi. Bizim zenginliğimiz annemizin yüreğindeydi.

Boğaziçi'nde, kenar mahallede büyüdük. Tahta bir evden çıktık ama alnımız açıktı. Kimseye boyun eğmedik, kimsenin önünde diz çökmedik. Yokluğu gördük ama onurumuzu hiç kaybetmedik.

Komşuluklar da başkaydı o zaman. Bir komşunun kapısı çalındığında sadece kapı açılmazdı, bir gönül açılırdı. Bir evde yemek pişiyorsa kokusu bütün mahalleye yayılır, birinin derdi varsa herkesin derdi olurdu.

Şimdi evler daha büyük, sokaklar daha güzel belki ama insanlar birbirine o kadar uzak ki... Ne o eski komşuluk kaldı ne o eski sıcaklık ne de çocukluğumuzun o güzel günleri.

Ben bugün en çok annemi özlüyorum. Sesini özlüyorum, bakışını, ellerini, bize kızışını, sonra dayanamayarak yeniden sarılışını.

Ve o tahta evi özlüyorum. Kapısını, penceresini, duvarlarını, çocukluğumu bıraktığım o küçücük dünyayı.

Kuzineli soba da meşe odununda pişen yemekleri, börekler, mantıları özledim.

Ama en çok o evin kokusunu özlüyorum. Tahta kokusunu, sobanın sıcaklığını, annemin yaptığı yemeğin kokusunu, kardeşlerimin sesini.

Meğer insan evini değilmiş sadece özlediği. İnsan, o evde bıraktığı çocukluğunu özlermiş.

Yıllar geçiyor, insan büyüyor, evler değişiyor, şehirler değişiyor. Ama insanın içinde bir tahta ev kalıyor hep. Bir kapısı var annesine açılan, bir penceresi var çocukluğuna bakan.

Ben şimdi o kapının önünde, yıllar sonra yeniden duruyorum. İçeri girmek istiyorum. Annem yine mutfakta olsun, ablam seslensin, abim gülsün, ben çocuk olayım yeniden. Ve annem bir kez daha “Çocuklar, sofraya gelin!” desin.

Ama biliyorum, o kapı artık açılmayacak. O ev çoktan yıkıldı ama benim içimde hâlâ ayakta. Ve bazı evler yıkılsa bile insanın yüreğinden hiçbir zaman çıkmaz.

İşte bu yüzden ben o sıcak tahta evi özlüyorum. Annemin sevgisini, kokusunu, kardeşlerimi, komşularımızı, çocukluğumu ve o güzel günleri özlüyorum. Ve o evin hiçbir yerde bulamadığım o güzel kokusunu...

Çünkü bazı evler tahtadan yapılır ama ömür boyu yürekte yaşar.

Ben o sıcak tahta evi özlüyorum.

Benim evim de öyleydi.

O sıcak tahta ev